چه شامها که چراغم فروغ ماه تو بود

پناهگاه شبم, گيسوی سياه تو بود

اگر به عشق تو ديوانگی گناه من است ؟

زمن رميدن و بيگانگی گناه تو بود  !

دلم به مهر تو يکدم غم زمانه نداشت ؛

اگر نهان نکنی لطف گاهگاه تو بود !

بلور اشک, به چشمم , شکست وقت وداع

که اوّلين غم من, آخرين نگاه تو بود . . . .

ارزو دارم شبي عاشق شوي.

آرزو دارم بفهمي درد را.

تلخي برخورد هاي سرد را.

ميرسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني

. مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني.

مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من

نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

اين روزها كه مي گذرند بيشتر به اين باور مي رسم كه

 براي از تو نوشتن اراده كافي نيست 

 چرا كه بردن نامت اجازه مي خواهد....